Σύννεφα

Είδα λογής λογής σήμερα. Είδα μια θάλασσα γεμάτη ψάρια και δυο φάλαινες που βουτούσαν. Είδα τον αφρό της θάλασσας και τις χιλιάδες μεταλάξεις τις. Είδα ένα τόξο με το βέλος του, έναν δράκο με το στόμα του ορθάνοιχτο και τα δόντια του να προεξέχουν έτοιμα να κατασπαράξουν όποιον βρεθεί στο διάβα του. Δύο χέρια που κάνουν χειραψία κι ένα μωρουδίσιο χεράκι που μαζεύει τα δαχτυλάκια του σε μπουνίτσα. Δύο κορμιά ενωμένα κι δυο μάτια όλο κακία να με αντικρίζουν. Χάθηκα τώρα...σκορπίστηκαν...

Ανάμεσα απο τα σύννεφα ξεπρόβαλλε ο ήλιος. Μια φωτεινή σφαίρα μέσα στο γκρίζο του ουρανού. Γκρίζο, λευκό, γαλανό, σκούρο γκρι πιο πέρα με αστραπές και βροντές να κάνουν την εμφάνισή τους που και που. Να και το αεροπλάνο που αφήνει το στίγμα του. Κι όλο και πληθαίνουν τα γκρίζα σύννεφα, κι όλο και μπαίνουμε όλο και πιο μέσα τους. Όλο κι όλο δυο δευτερόλεπτα αρκούν για να αλλάξει η σύνθεσή τους. Όλο κι όλο ένα ανογόκλειμα των ματιών. Κι ύστερα όλα αλλάζουν. ΌΠως αλλάζουν και οι ζωές μας. Τόσο μα τόσο απρόσμενα. Τη μια στιγμή έχεις ανοιχτά τα μάτια και την άλλη τα κλείνεις. Απλά τα κλείνεις.

Φαίνεται πως μας έπιασε η βροχή! Ουπς! Βρέχει κεφτέδες!!!

Φωτογραφία της ημέρας:

2 Μαρτίου

Η ανάρτηση αυτή έχει ως τίτλο μια ημερομηνία καθώς βλέπετε...σημαντική ημερομηνία για μένα και για 'κείνον, καθώς επίσης και για τους ανθρώπους που τον περιστοιχίζουν και τον αγαπούν. 

ΧΡΌΝΙΑ ΣΟΥ ΠΟΛΛΆ MY LOVE....

February Song

Και μετά σου λένε Αλκυονίδες μέρες...πού τις είδατε καλέ; εδώ δεν έχει σταματήσει να βρέχει και θα συνεχστεί τούτο το βιολί τουλάχιστον έως και την Δευτέρα...οοοοοοοοοοοουυυυυυυυυυφ!!!Ωραία η βροχούλα,αλλά νισάφι πια! Ωραία είναι η βροχούλα αμα κάθεσαι σπιτάκι σου ή έχεις βγει σε ένα ωραίο καφέ και απολαμβάνεις το ρόφημά σου. Όχι όταν φοράς τακούνια, κρατάς 3 τσάντες βιβλία και ομπρέλα και τρέχεις σαν την τρελή στο μάθημα των τέσσερις...

Σχεδόν τελείωσε κι ο μήνας αυτόόόόόος. Έτσι θέλω να λέω τουλάχιστον. Τρελός μήνας ο Φλεβάρης από πολλές απόψεις μα κυρίως ένας μήνας που απλά αισθάνομαι ότι διαρκεί περισσότερο απ'όσο θα πρέπει. Άντε να τελειώσει να μπει ο Μάρτης ο καλός.

Βέβαια μερικοί δεν θέλουν να μπει ο Μάρτης γιατί αυτό σηματοδοτεί πως άρχισε η ημερομηνία λήξης ορισμένων καταστάσεων. Τί να κάνουμε...ζωή είναι αυτή και ορισμένα πράγματα, όσο δεδομένα κι αν τα έχουμε, έχουν ημερομηνία λήξης. Σωστά; ΛΑΘΟΣ!! ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑ...ΓΙΑΤΙ ΔΗΛΑΔΗ ΝΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΝ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΑΠΟΛΑΜΒΑΝΟΥΜΕ ΤΟΣΟ ΓΡΗΓΟΡΑ, ΕΝΩ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΤΑΛΑΙΠΩΡΟΥΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ "ΑΙΩΝΙΑ"?? Βαρέθηκα να ακούω το κλισέ "τα ωραία πράγματα κάποτε τελειώνουν". Μπριιιιιιιιιιιιιιιιιιιτς...εγώ θέλω να συνεχίζουν εις τους αιώνας των αιώνων...αμήν...Θα ήθελα να έχουν ημερομηνία λήξης μόνο τα κακά και ανεπαίσχυντα. Καλό σας βράδυ!

Φωτογραφία της ημέρας:

Υ.Γ. Διαβάζω το βιβλίο "Το χαμένο Σύμβολο" του Dan Brown και είμαι κατ'ενθουσιασμένη! Το προτείνω σε όλους τους βιβλιοφάγους!

The one about 2013...

Αργώ,αργώ το ξέρω! Χρόνια Πολλά! Καλή χρονιά να έχουμε!!

Πέρασε άλλος ένας χρόνος...γενικά τα χρόνια περνάνε γρήγορα θαρρώ...

Κάνοντας μια αποτίμηση του περασμένου χρόνου, τολμώ να πω πως ήταν μια καλή χρονιά, αλλά με πάρα πολλά σκαμπανεβάσματα. Κυρίως στον ψυχολογικό τομέα.

Το 2012 όμως πέρασε, και ήρθε η ώρα να κοιτάξουμε το μέλλον (και το παρόν σίγουρα,αλλά καλό είναι να κάνουμε και όνειρα!!!). Αν, λοιπόν, με ρωτούσατε τί σκέφτομαι να κάνω το 2013 θα σας έλεγα πως σκέφτομαι λίγα και καλά. Αρκεί να σας πω πως έχουν να κάνουν με σπουδές και πολύ μα πάρα πολύ διάβασμα. 

Αυτό που ουσιαστικά θέλω να κάνω είναι να ασχοληθώ με κάτι που με ενθουσιάζει, με καλύπτει και με ιντριγκάρει.Καλή η δουλειά, καλά τα λεφτά, αλλά όταν αισθάνεσαι πως αυτό σε "κουκουλώνει" και απλά ζητάς και αυτό το "άλλο", ψάχνεις να το βρεις! Κι όταν το βρίσκεις, είναι σαν να βρήκες το Holy Grail της ζωής σου. Αντέχω θα με ρωτήσετε, αντέχω θα σας πω! Κι όχι επειδή μου το επιβάλλουν ή επειδή είναι ένα ακόμα "πρέπει", μα γιατί είναι αυτό που η ίδια μου επέλεξα. Πόσο μου αρέσει αυτή η ελευθερία της επιλογής...

Το αν θα τα καταφέρω, δηλαδή το αποτέλεσμα αυτού, δεν το ξέρω και δεν θέλω να το σκέφτομαι. Είναι δύσκολο, μα όχι ακατόρθωτο! Και στο κάτω κάτω, μπορώ κι εγώ να ονειρεύομαι, σωστά; Οπότε, πρωτού my bubble is bursted αφήνω τον εαυτό μου να προσπαθεί και να ονειρεύεται. Εν τέλει, μπορεί η φούσκα των άλλων να σκάσει και η δική μου να με πάει πιο ψηλά!

Φωτογραφία της ημέρας:

 

Music...for the classics' advocate

Ουάου,τελευταία μου ανάρτηση ήταν στις 14 του Νοέμβρη...geez... Ξεκινάω την ανάρτηση αυτή με ένα μουσικό κομμάτι...το λατρεύω αυτό το κομμάτι...Έχει μια θλίψη και σαγήνη τόσο μοναδικά αποτυπωμένες που απλά κάθεσαι ασάλευτος/η και ακούς. Νομίζω πως μόνο η κλασική μουσική μπορεί να προκαλέσει τέτοια συναισθήματα.

Κάθομαι και ακούω. Δεν γράφω τίποτα μέχρι εκείνη τη στιγμή. Το ξαναβάζω να παίξει και πάλι απλά κάθομαι και ακούω,ανύμπορη να εκφράσω γραπτώς αυτά που με καταβάλλουν.Και τότε αρχίζω και δακρύζω. Όχι επειδή στεναχωριέμαι ή είμαι θλιμμένη με κάτι ή γενικά κάτι δυσάρεστο. Απλά με έχει κατακλύσει συναισθηματικά αυτή η μουσική τόσο πολύ (δεν ξέρω αν ο/η μουσικός που παίζει είναι αριστοτέχνης ή όχι και απλά δεν με ενδιαφέρει) που απλά δακρύζω. 

Δεν έχει τύχει ποτέ σε εσάς αυτό? Εγώ συχνά πιάνω τον εαυτό μου να κλαίει την ώρα που ακούω μουσική. Αυτό που με κάνει πάντα μα πάντα να κλαίω είναι το Nocturne Op.9 No.2 του Chopin.

Κατά έναν πολύ περίεργο τρόπο, όποτε αισθάνομαι πολύ πολύ χαρούμενη, αντί να θέλω να ακούσω κάτι ξεσηκωτικό και χαρούμενο, πάντα βάζω κάτι λιγότερο "τονωτικό" και περισσότερο "χαλαρωτικό", ίσως  και με μεγαλύτερο νόημα από το απλό"love,baby" τραγούδι. Επίσης, κάθε φορά που ακούω Mozart ή Beethoven έχω πολύ καλύτερη συγκέντρώση στη σκέψη μου και στις πράξεις μου. Αυτό το παρατήρησα αρχικά την περίοδο των πανελλαδικών (σιχαμένες πανελλαδικές) που διάβαζα ακούγουντας κλασική μουσική. Και φυσικά, το συνέχισα και στο πανεπιστήμιο και οφείλω να ομολογήσω πως έγραψα πολύ καλύτερα όσες φορές διάβασα ακούγοντας κλασική μουσική. Θαρρώ πως είναι εύκολο πια να μαντέψετε τί μουσική εμπεριέχεται στο Mp3 player μου...εντάξει όχι μόνο τέτοια,αλλά κατά βάση ναι...

Φωτογραφία της ημέρας:

Υ.Γ. Δε θα σας ευχηθώ σήμερα Καλά Χριστούγεννα!Το αφήνω για αύριο!!!!!!!! 

L'Arc~en~Ciel

Έτσι λέγεται η μπάντα που ΑΓΑΠΏ!! Απλά τους αγαπώ (όχι τον Κιάμο Γλυκερία μου,έλεος όχι τον Κιάμο)! L'Arc~en~Ciel ή αλλιώς "Το ουράνιο τόξο", μάλλον γιατί η μουσική τους έχει πολυχρωμία και ποικιλομορφία θα έλεγα εγώ. Δεν ξέρω αν εκείνοι θα το απέδιδαν έτσι, αλλά έτσι το εκλαμβάνω. Και όπως είναι ποικιλόμορφη η μουσική τους, έτσι κάνουν κι εμένα να αισθάνομαι. Απλά μου φτιάχνει τη διάθεση η hyper μουσική τους. Κάτι παρόμοιο παθαίνω και με τους X-Japan όταν ακούω τις μπαλάντες τους, μόνο που με X-Japan κλαίω από τη συγκίνηση (θα με καταλάβετε αν ακούσετε το Crucify my love  https://www.youtube.com/watch?v=QELIi9TM7tw&feature=related). Οι Laruku πάντως με έκαναν να τους αγαπήσω από το πρώτο πρώτο τραγούδι που άκουσα, το μοναδικό HONEY πριν από 8 ή 9 χρόνια αν θυμάμαι καλά. Και εκ τοτε είμαι σκληροπυρηνική φαν του συγκροτήματος στο σύνολο και των υπολοίπων συναργασιών ή σόλο δουλειών τους, κυρίως του τραγουδιστή όμως.

Τελικά, ό,τι κι αν κάνω πάντα θα με κυνηγά η γιαπωνέζικη μουσική. Εκεί που παίζεις ένα παιχνιδάκι σαν άνθρωπος φυσιολογικός, κάπου στους τίτλους τέλους  ακούς κι ένα γιαπωνέζικο τραγουδάκι και λες "αυτό τώρα πως βρέθηκε εδώ;". Ε, έλα μου ντε που βρέθηκε και μάλιστα είναι και υπέροχο και εθιστικότατο! Βέβαια εθιστικότατοι οι L'Arc~en~Ciel και φυσικά η φωνάρα του Hyde. 

Και τί κάνεις όταν μαθαίνεις ότι το εν λόγω συγκρότημα πριν από κάτι μήνες έκανε world tour και πέρασε και από το αγαπητό Λονδίνο και το αγαπητό Παρίσι; Ε νευριάζεις ή δε νευριάζεις; Άλλοι θέλουν να πάνε στη Ριάνα και τη Μαντόνα, εγώ θέλω να πάω στους L'Arc~en~Ciel. Περί ορέξεως θα μου πείτε, αλλά οκέικ γούστα είναι αυτά. Και επειδή εγώ τους γουστάρω θα ποστάρω κι ένα-δυο-τρία τραγουδάκια τους!! Έτσι, για να κάνω το δικό μου tribute στους LARUKU!! 

MY HEART DRAWS A DREAM
 

LOST HEAVEN

HORIZON

Το τελευταίο τραγούδι είναι από τον solo δίσκο του Hyde. Και ναι είναι άντρας, προς απάντηση όσων αναρωτιέστε!

Quiz: Εσάς ποιό είναι το αγαπημένο σας συγκρότημα?

Φωτογραφία της βραδιάς:

Υ.Γ. Η μαυρίλα έφυγε και ήρθε η πολυχρωμία ξανά!!!Μάλλον φταίει που κρύωσε ο καιρός και μου αρέσει πολύυυυυυυυυυυυ!!

The very first rain...

Ήθελα ο τίτλος να είναι κάπως έτσι : "The night with the very first rain" αλλά θεώρησα πως ο τίτλος αυτός είναι περισσότερο ειδικευμένος, εν αντιθέσει με τον επικρατέστερο που θαρρώ πως είναι γενικευμένος. Όταν λέω rain δεν εννοώ μόνο τη βροχή αυτή καθ'αυτή, αλλά ο,τιδήποτε θυμίζει βροχή, όπως π.χ. τα δάκρυα.

Το ομολογώ, κλαίω πολύ τελευταία. Βουβά δάκρυα κυλάνε το βράδυ, βουβά και καταπνιγμένα. Κάπως πρέπει να ξεσπάσω κι εγώ, σωστά;  

Κι αυτό, το πρώτο φθινοπωρινό βράδυ με βροχή, τα δάκρυα κυλάνε ασταμάτητα, λες και η βροχή που πέφτει έξω τα βοηθάει να βγούνε ορμητικά, σαν ξέσπασμα καταιγίδας. Και είναι η πρώτη φορά που κλαίω τόσο πολύ μετά από καιρό. Είναι λυτρωτικό το κλάμα λένε. Θα συμφωνήσω. Μα είναι και βάναυσο. Όταν αισθάνεσαι ότι οι λέξεις πια δε βγαίνουν, όταν αισθάνεσαι εγκλωβισμένη ανάμεσα στα αναφιλητά και το ξέσπασμα, τότε ξέρεις πως βασανίζεσαι συνειδητά. Γιατί, ποιός άραγε θέλει να αισθάνεται ένα βάρος κι ένα πόνο με ανείπωτα δάκρυα; 

Και κάπως έτσι έρχεται η λύτρωση. Έρχεται η βροχή και καθαρίζει την ατμόσφαιρα. Ή μήπως απλά την επιδεινώνει; Ή μήπως αυτή η πρώτη βροχή προμηνύει τις επόμενες; Άραγε, θα έρθουν κι άλλα τέτοια βραδινά ξεσπάσματα ποταμών δακρύων; Ήταν, δηλαδή, το πρώτο από τα πολλά; Μπρρρρρ...τρέμω και μόνο στην ιδέα...Γιατί από τη φύση μου είμαι ένας μελαγχολικός άνθρωπος, μα πάντα, κατά έναν περίεργο τρόπο, έβγαινε προς τα έξω μόνο η φωτεινή μου πλευρά. Ίσως τα γεγονότα των τελευταίων ετών έβγαλαν αυτό που ήταν θαμμένο, δηλαδή την κατά βάση μελαγχολική μου φύση. "Welcome, welcome" μου λέει αυτή και "goodbye,goodbye" θέλω να της πω εγώ. Αλλά δεν με ακούει. Πού θα πάει, θα με ακούσει. Από μενα εξαρτάται στο κάτω κάτω, έτσι δεν είναι;...
Καλό σας βράδυ!

 Φωτογραφία της ημέρας:

Υ.Γ. Μήπως τελικά η βροχή είναι αυτή που με επηρεάζει κατ' αυτόν τον τρόπο;