Τετάρτη 14 Νοεμβρίου 2012

L'Arc~en~Ciel

Έτσι λέγεται η μπάντα που ΑΓΑΠΏ!! Απλά τους αγαπώ (όχι τον Κιάμο Γλυκερία μου,έλεος όχι τον Κιάμο)! L'Arc~en~Ciel ή αλλιώς "Το ουράνιο τόξο", μάλλον γιατί η μουσική τους έχει πολυχρωμία και ποικιλομορφία θα έλεγα εγώ. Δεν ξέρω αν εκείνοι θα το απέδιδαν έτσι, αλλά έτσι το εκλαμβάνω. Και όπως είναι ποικιλόμορφη η μουσική τους, έτσι κάνουν κι εμένα να αισθάνομαι. Απλά μου φτιάχνει τη διάθεση η hyper μουσική τους. Κάτι παρόμοιο παθαίνω και με τους X-Japan όταν ακούω τις μπαλάντες τους, μόνο που με X-Japan κλαίω από τη συγκίνηση (θα με καταλάβετε αν ακούσετε το Crucify my love  https://www.youtube.com/watch?v=QELIi9TM7tw&feature=related). Οι Laruku πάντως με έκαναν να τους αγαπήσω από το πρώτο πρώτο τραγούδι που άκουσα, το μοναδικό HONEY πριν από 8 ή 9 χρόνια αν θυμάμαι καλά. Και εκ τοτε είμαι σκληροπυρηνική φαν του συγκροτήματος στο σύνολο και των υπολοίπων συναργασιών ή σόλο δουλειών τους, κυρίως του τραγουδιστή όμως.

Τελικά, ό,τι κι αν κάνω πάντα θα με κυνηγά η γιαπωνέζικη μουσική. Εκεί που παίζεις ένα παιχνιδάκι σαν άνθρωπος φυσιολογικός, κάπου στους τίτλους τέλους  ακούς κι ένα γιαπωνέζικο τραγουδάκι και λες "αυτό τώρα πως βρέθηκε εδώ;". Ε, έλα μου ντε που βρέθηκε και μάλιστα είναι και υπέροχο και εθιστικότατο! Βέβαια εθιστικότατοι οι L'Arc~en~Ciel και φυσικά η φωνάρα του Hyde. 

Και τί κάνεις όταν μαθαίνεις ότι το εν λόγω συγκρότημα πριν από κάτι μήνες έκανε world tour και πέρασε και από το αγαπητό Λονδίνο και το αγαπητό Παρίσι; Ε νευριάζεις ή δε νευριάζεις; Άλλοι θέλουν να πάνε στη Ριάνα και τη Μαντόνα, εγώ θέλω να πάω στους L'Arc~en~Ciel. Περί ορέξεως θα μου πείτε, αλλά οκέικ γούστα είναι αυτά. Και επειδή εγώ τους γουστάρω θα ποστάρω κι ένα-δυο-τρία τραγουδάκια τους!! Έτσι, για να κάνω το δικό μου tribute στους LARUKU!! 

MY HEART DRAWS A DREAM
 

LOST HEAVEN

HORIZON


Το τελευταίο τραγούδι είναι από τον solo δίσκο του Hyde. Και ναι είναι άντρας, προς απάντηση όσων αναρωτιέστε!

Quiz: Εσάς ποιό είναι το αγαπημένο σας συγκρότημα?

Φωτογραφία της βραδιάς:




Υ.Γ. Η μαυρίλα έφυγε και ήρθε η πολυχρωμία ξανά!!!Μάλλον φταίει που κρύωσε ο καιρός και μου αρέσει πολύυυυυυυυυυυυ!!

Σάββατο 13 Οκτωβρίου 2012

The very first rain...

Ήθελα ο τίτλος να είναι κάπως έτσι : "The night with the very first rain" αλλά θεώρησα πως ο τίτλος αυτός είναι περισσότερο ειδικευμένος, εν αντιθέσει με τον επικρατέστερο που θαρρώ πως είναι γενικευμένος. Όταν λέω rain δεν εννοώ μόνο τη βροχή αυτή καθ'αυτή, αλλά ο,τιδήποτε θυμίζει βροχή, όπως π.χ. τα δάκρυα.
Το ομολογώ, κλαίω πολύ τελευταία. Βουβά δάκρυα κυλάνε το βράδυ, βουβά και καταπνιγμένα. Κάπως πρέπει να ξεσπάσω κι εγώ, σωστά;  

Κι αυτό, το πρώτο φθινοπωρινό βράδυ με βροχή, τα δάκρυα κυλάνε ασταμάτητα, λες και η βροχή που πέφτει έξω τα βοηθάει να βγούνε ορμητικά, σαν ξέσπασμα καταιγίδας. Και είναι η πρώτη φορά που κλαίω τόσο πολύ μετά από καιρό. Είναι λυτρωτικό το κλάμα λένε. Θα συμφωνήσω. Μα είναι και βάναυσο. Όταν αισθάνεσαι ότι οι λέξεις πια δε βγαίνουν, όταν αισθάνεσαι εγκλωβισμένη ανάμεσα στα αναφιλητά και το ξέσπασμα, τότε ξέρεις πως βασανίζεσαι συνειδητά. Γιατί, ποιός άραγε θέλει να αισθάνεται ένα βάρος κι ένα πόνο με ανείπωτα δάκρυα; 

Και κάπως έτσι έρχεται η λύτρωση. Έρχεται η βροχή και καθαρίζει την ατμόσφαιρα. Ή μήπως απλά την επιδεινώνει; Ή μήπως αυτή η πρώτη βροχή προμηνύει τις επόμενες; Άραγε, θα έρθουν κι άλλα τέτοια βραδινά ξεσπάσματα ποταμών δακρύων; Ήταν, δηλαδή, το πρώτο από τα πολλά; Μπρρρρρ...τρέμω και μόνο στην ιδέα...Γιατί από τη φύση μου είμαι ένας μελαγχολικός άνθρωπος, μα πάντα, κατά έναν περίεργο τρόπο, έβγαινε προς τα έξω μόνο η φωτεινή μου πλευρά. Ίσως τα γεγονότα των τελευταίων ετών έβγαλαν αυτό που ήταν θαμμένο, δηλαδή την κατά βάση μελαγχολική μου φύση. "Welcome, welcome" μου λέει αυτή και "goodbye,goodbye" θέλω να της πω εγώ. Αλλά δεν με ακούει. Πού θα πάει, θα με ακούσει. Από μενα εξαρτάται στο κάτω κάτω, έτσι δεν είναι;...
Καλό σας βράδυ!





 Φωτογραφία της ημέρας:
Υ.Γ. Μήπως τελικά η βροχή είναι αυτή που με επηρεάζει κατ' αυτόν τον τρόπο;

Τρίτη 9 Οκτωβρίου 2012

Μια φορά κι έναν καιρό..στο Παρίσι!!

Θα μου πείτε "πάει καιρός". Θα σας πω "ναι πάει". Θα μου πείτε "μα πού χάθηκες;". Θα σας πω "δεν ξέρω". Γιατί όντως δεν ξέρω. Μεταξύ εργασίας, θλίψης, διαβάσματος και μοναξιάς χάθηκα κι εγώ στο μικρόκοσμό μου. Χάθηκα για τα καλά όμως. Βρήκα λίγο φως αυτές τις μέρες και είπα να βγω, μα σύντομα θα ξαναχαθώ. Το νιώθω πως ήδη χάνομαι...Μα πού θα πάει, λίγο φως όλο κι από κάπου θα προβάλει. Ίσα ίσα για να μου υπενθυμίζει πως είναι εκεί έξω...

Είδα αυτό σήμερα και το βρήκα τόσο μα τόσο όμορφο και συγκινητικό που άρχισα να κλαίω με λυγμούς. Το μοιράζομαι μαζί σας αυτό το πρώτο πραγματικά (για μενα τουλάχιστον) κρύο βράδυ του φθινοπώρου. Ελπίζω να σας αρέσει και να σας αγγίξει επίσης.

"Σ' ενα δικο μου μαγικο συμπαν, θα σε παρω και θα παμε στο Παρισι. Θα νοικιασουμε ενα παλιο ψιλοταβανο διαμερισμα στην Quai Saint- Michel με ξυλινο πατωμα και λευκα παραθυρα με θεα στον Σηκουανα και την Notre Dame.. εσυ θα "δημιουργεις", ισως θα γραφεις κιολας αλλα δεν θα μου τα δειχνεις γιατι δεν σου αρεσει να τα διαβαζω..εγω μολις θα εχω πιασει δουλεια στο Pompidou και θα πεταω απο χαρα.. τα Σαββατα θα τρωμε πρωινο στο μπαλκονακι μας και θα διαβαζουμε εφημεριδες..θα φορας τα γυαλια σου και εγω θα σου ριχνω κλεφτες ματιες και θα χαμογελω γιατι θα ειμαι σιγουρος οτι δεν θα υπαρχει ωραιοτερο θεαμα απο εσενα να διαβαζεις με γυαλια..και εσυ θα κανεις μια γκριματσα και θα μου λες "σταματα να με κοιταζεις"..τις Κυριακες θα κοιμομαστε μεχρι αργα, δεν θα σε αφηνω να σηκωνεσαι απο το λευκο πουπουλενιο παπλωμα, παρα μοναχα θα σε εχω αγκαλια, θα μπερδευω τα ποδια μου μεσα στα δικα σου και θα χαιδευω το προσωπο σου οπως τοτε, στα πρωτα μας πρωινα μαζι..και οταν θα σηκωνομαστε θα πηγαινουμε για macarons στο Ladurée και μετα για καφε στο cafe de flore απο οπου θα γινεται και το καθιερωμενο τηλεφωνημα στις μαμαδες μας.. τα βραδια θα βαζεις αυτες τις "ψαγμενες" κουλτουρε ταινιες που δεν μου πολυαρεσουν αλλα θα τις βλεπω γιατι εισαι εσυ, και θα με παιρνει ο υπνος στην αγκαλια σου μονο και μονο απο την μυρωδια της paco σου..μετα θα τραβας το καλυμμα απο τον λευκο καναπε, θα το ριχνεις πανω μας και θα κοιμασαι και εσυ εκει!!
Και καποια σαββατοκυριακα που θα φευγεις στην Ελλαδα θα κοιμαμαι απο την δικια σου μερια στο κρεβατι γιατι η δικια μου θα μυριζει chanel, ενω η δικια σου paco και θα παιρνω και το μαξιλαρι σου αγκαλια γιατι θα μου λειπεις οικτρα!!
Και οταν θα φιλοξενουμε τους φιλους μας απο Ελλαδα, θα μαλωνουμε για το τι θα κανουμε και που θα τους παμε για να τους ευχαριστησουμε.. θα φτιαχνεις γλυκα, που τοσο σ'αρεσουν και τοσο μα τοσο ωραια τα φτιαχνεις, και θα τα τρωμε μεχρι τελευταιας κουταλιας..ολοι..και οταν θα τους πηγαινουμε στο αεροδρομια για την επιστροφη τους, θα δακρυζουμε, γιατι μας λειπουν οι φιλοι μας..μας λειπουν πολυ..και θα καθομαστε εκει μεχρι να απογειωθει το αεροπλανο τους!!
Και οταν θα εχει καλο καιρο, θα παιρνεις τα μολυβια σου και θα πηγαινεις στην Μονμαρτη..θα ζωγραφιζεις και μετα θα τα κρυβεις..θα σε παρακαλω για να μου τα δειξεις αλλα δεν..ισως νομιζεις οτι οταν σου λεω οτι ειναι ωραια νομιζεις οτι το λεω ετσι..αλλα ειναι πραγματικα ωραια..ο,τι κανεις ειναι ωραιο!!
Και μια μερα που θα μπω στο ιντερνετ θα δω ανακοινωση για δευτερη συναυλια της Adele στο Royal Albert Hall του Λονδινου, θα τα κλεισω αμεσως και θα σε παρω να παμε, αν και δεν σου αρεσει πολυ, την θεωρεις καπως εμπορικη..και οταν θα ερμηνευει το set fire to the rain και θα φτανει στο σημειο που λεει "to stand in your arms, without falling to your feet" θα γυρισω να σε κοιταξω και εσυ θα μου χαμογελασεις..και οταν θα πει το chasing pavements -γιατι στην πραγματικοτητα αυτο ειναι το αγαπημενο μου- θα με παρεις αγκαλια απο πισω, θα ακουμπησεις το πιγουνι σου στον ωμο μου και εγω το κεφαλι μου διπλα στο δικο σου..και οταν στο τελος θα πει το someone like you θα με πιασει ενας κομπος στο λαιμο και θα δακρυσω γιατι θα θυμηθω το μηνυμα εκεινου του ασχημου Φεβρουαριου, απο τον οποιο και για 4 μηνες μετα ηταν οι χειροτεροι της ζωης μου αφου οι αρρωστιες μου χτυπουσαν την πορτα η μια μετα την αλλη ασταματητα και πονουσα πολυ (σωματικα και ψυχικα) και δεν σε ειχα διπλα μου..
Και μετα θα γυρισουμε στο Παρισι, στο μαγικο Παρισι, και θα συνεχισουμε να ζουμε ετσι για πολλα, παρα πολλα χρονια!! Ολα αυτα στο δικο μου μαγικο συμπαν..εγω, εσυ και το Παρισι!! Σ'αγαπω και σε λατρευω, και ας μην σ'αρεσει να στο λεω.."

Κάποτε είχα γράψει κι εγώ ένα παρόμοιο κείμενο στο ημερολόγιό μου,μόνο που δεν ήταν το Παρίσι ο τόπος, μα η πόλη του ανέμου μου...

Φωτογραφία της ημέρας:

Το παρόν κείμενο του βρήκα εδώ: http://www.lifo.gr/confessions/view/27723
Ελπίζω να σας άγγιξε εξίσου με εμένα! Καλό σας βράδυ...

Κυριακή 19 Αυγούστου 2012

καλοκαιρινό soundtrack

Και κάπως έτσι φτάνει και ετούτο το καλοκαίρι προς το τέλος του. Δεν ξέρω εσείς τί γνώμη έχετε,αλλά θαρρώ πως για μένα το καλοκαίρι τελειώνει μετά τις 15 Αυγούστου. Υποθέτω ότι γίνεται συνειρμικά λόγω του σχολείου και του πανεπιστημίου. Πλησιάζει ο Σεπτέμβρης, άρα τελείωσε το καλοκαίρι.
Το καλοκαίρι αυτό είχε πολλά χρώματα. Κυρίως σκούρα για μενα, μιας και δεν το θεωρώ και το πιο ευχάριστο που έχω περάσει. Αντιθέτως, θα έλεγα πως ήταν κάπως μαυριδερό και μουντό. Αν, δηλαδή, ήμουν ένα παιδάκι στο νηπιαγωγείο και μου ζητούσε η δασκάλα μου να ζωγραφίσω πώς πέρασα το καλοκαίρι, μάλλον το αποτέλεσμά μου θα θύμιζε κάτι από πίνακα του Wols. Πού και πού εμφανίζονται και κάποια φωτεινά σημεία, ίσα ίσα για να επιτονίσουν την μουντίλα. Αν θα έκανα μια απλή συνόψιση του καλοκαιριού θα έγραφα: ζέστη, βαρεμάρα,ζέστη, πονοκέφαλος, ζέστη, διάβασμα, ζέστη, αγωνία, ζέστη, θάλασσα αλλά όχι μπάνιο, ζέστη, αμέτρητα ντουζ, ζέστη, ξάπλα, ζέστη, και πάλι διάβασμα, ζέστη, psp, ζέστη, Θεσσαλονίκη, ζέστη, Κέρκυρα, ζέστη, πάλι Θεσσαλονίκη, ζέστη, κάποιες ευχάριστες στιγμές...ζέστη...και ούτω καθ'εξής.
Το summer soundtrack αντθέτως ήταν πολυποίκιλο. Με χαρούμενα και γλυκούλικα τραγούδια, με μελαγχολικά και άκρως ερωτικά τραγούδια.  Παρακάτω θα σας παρουσιάσω τα τραγούδια που απάρτιζαν το soundtrack του φετινού μου καλοκαιριού. Ίσως έτσι καταλάβετε έστω και λίγο την πολυδιάστατη ψυχοσύνθεσή μου.

1. Demy - Πόσες χιλιάδες καλοκαίρια



2. Vegas - Πιο ψηλά
3. The Features - From now on
4. Jewel - Foolish Games
5. Lana Del Rey - Summertime Sadness
6. VAMPS - Sweet Dreams
7. Christina Perri - A thousand years
8. Δάκης - Τόσα Καλοκαίρια
9. Jason Mraz & Colbie Caillat - Lucky
10. Glee - Constant Craving
11. Jason Mraz - I'm yours
12. Jennie Kapadai - You are my sunshine
13. Chris de Burgh - Lady in Red
14. Glee - We Found Love
15. Mads Langer -  The Beauty of the Dark
16. Glee - Jar of Hearts
17. Ross Copperman - Holding on and Letting go
18. Sara Bareilles - Breathe Again
19. Ryan Star - Losing your Memory
20. Kasey Chambers - A million Tears

Οι εναλλαγές όντως υπάρχουν. Παρόλ' αυτά το τραγούδι μου για φέτος είναι ένα ελληνικό, κάτι που έχει χρόνια να γίνει. Και η αλήθεια είναι πως πραγματικά το λατρεύω...

Για να δούμε τί μας επιφυλάσει το επόμενο καλοκαίρι!

Φωτογραφία της ημέρας:

Τρίτη 10 Ιουλίου 2012

αυτο.τελεια.

Και να'μαι κι εγω...και θα μου πειτε "και μας τι μας νοιαζει"? Βαριεμαι να βαλω τονους,οποτε σ'χωρατε με!!Γενικα βαριεμαι,οποτε σ'χωρατε με!!Ειπα ομως να γραψω το κατιτις μου,μιας και περασε  ο καιρος κι εγω γραφω πια σπανια...σ'χωρατε με...
Δεν ξερω πια με τι να γεμισω το χρονο μου. Καταπιανομαι με ενα πραγμα και βαριεμαι την επομενη στιγμη.αυτο.τελεια.
Καθομαι και χαζευω στα διαφορα βλογκς και δεν απαντω σε κανενα. Απλα τα διαβαζω.αυτο.τελεια.
Μπαινω σε διαφορα sites με φωτογραφιες και κατεβαζω τονους απο δ'αυτες. Εχω καμια 2000 φωτογραφιες που δεν εχουν ουσιαστικο λογο υπαρξης,αλλα επειδη μου πολυαρεσουν τις κραταω. αυτο.τελεια. 
Καθομαι και κοιταζω ολες αυτες τις φασιονιστας -τυπου Alexa Chung- και αναρωτιεμαι τι δουλεια κανουν στην πραγματικοτητα. Ντυνονται, χτενιζονται, πασαλειβονται με μεικ-απ και κραγιονια και βγαινουν εξω. Τις βγαζουν φωτογραφιες που κανουν τον γυρω του κοσμου και αυτο ειναι ολο. Σορρυ, θελω κι εγω μια τετοια δουλεια. Η αποροια μου ηταν παντα μια...ολα αυτα τα ρουχα τα αγοραζουν ή τους τα δινουν αφιλοκερδως για διαφημιστικους λογους? Γιατι αν ισχυει το πρωτο,παω πασο...λεφτα γιοκ...αμα θελουν να μου τα δινουν να τα διαφημιζω νοου προμπλεμ αδερφε!! Αλλα στην εφορια τι θα δηλωνω? Ψωναρα που αρεσκεται να ντυνεται σαν καρναβαλος για να την κουτσομπολευει ο κοσμακης? Μπαααααα...δεν μου αρεσει η ιδεα τελικα...θα αλλαξω επαγγελματικο προσανατολισμο. Παμε γι'αλλα. αυτο. τελεια. 

Υ.Γ. Νομιζω πως με βαρεσε η ζεστη.
Υ.Γ. 2. Νομιζω χρειαζομαι διακοπες ASAP!!!αυτο.τελεια.

Φωτογραφια της ημερας:


Δευτέρα 4 Ιουνίου 2012

Πώς κάνει ντουζ ένας άνδρας και πώς μια γυναίκα;

Εγώ γέλασα πολύ.Δεν ξέρω για σας...

Γυναίκα
1. Γδύνεστε τοποθετώντας τα ρούχα σε διαφορετικά καλάθια (ασπρόρουχα, χρωματιστά).
2. Φορώντας μπουρνούζι κατευθύνεστε στο μπάνιο. Εάν καθοδόν συναντήσετε τον φίλο σας καλύπτετε βιαστικά τα ελάχιστα γυμνά χιλιοστά
δέρματος με νευρικές κινήσεις και τρέχετε με μικρά-σπαστικά βηματάκια στο μπάνιο.
3. Παρατηρείτε το είδωλό σας στον καθρέφτη και παραπονιόσαστε για το στομαχάκι που αποκτήσατε.
4. Μπαίνετε στο ντους.
5. Πλύσιμο σώματος διαλέγοντας με τη σειρά το πανάκι για το πρόσωπο, τα χέρια, τα πόδια, το φυσικό σπόγγο Καλύμνου και την ελαφρόπετρα Σαντορίνης.
6. Λούσιμο μαλλιών πρώτο, με σαμπουάν 7 σε 1 και 63 βιταμίνες.
7. Λούσιμο μαλλιών δεύτερο, με σαμπουάν 7 σε 1 και 63 βιταμίνες.
8. Μαλακτικό μαλλιών με βάση έλαια jojoba και αποξηραμένους όρχεις νορβηγικού κάστορα. Το αφήνετε τρία λεπτά να δράσει.
9. Στο διάστημα αυτό απλώνετε στο πρόσωπο μάσκα από χτυπητά αβγά και
μούσμουλα. Το αφήνετε τρία λεπτά να δράσει.
10. Κατόπιν και αφού εν τω μεταξύ έχουν περάσει και τα τρία λεπτά του μαλακτικού ξεπλένετε το κεφάλι.
11. Ξύρισμα στα πόδια και στις μασχάλες. Μην ξεχνάτε την περιοχή γύρω από το μπικίνι. Αποφασίζετε όμως να την αποτριχώσετε με κερί.
12. Κατά την αφαίρεση του κεριού αμολάτε τσιρίδα η οποία αργότερα θα δικαιολογηθεί ως κραυγή αγανάκτησης για τις πιτσιλιές που εντοπίσατε και πάλι στη λεκάνη της τουαλέτας.
13. Βγαίνετε και αφού σφίξετε καλά τις βρύσες στεγνώνετε όλες τις υγρές επιφάνειες ... Ακολουθεί ψεκασμός με ειδικά αντί-μυκητιακά και αντί-μουχλιακά σπρέι.
14. Στεγνώνετε το σώμα με πετσέτα η οποία έχει έκταση όσο ο κάμπος της Λάρισας x2.
15. Τυλίγετε το κεφάλι με δεύτερη πετσέτα σε στιλ Σεβάχ ο Θαλασσινός.
16. Ψάχνετε με επιμονή κάθε σημείο του σώματός σας για σπυράκια, τα οποία εξολοθρεύονται πάραυτα με ειδικό τσιμπιδάκι για το σκοπό αυτό.
17. Φορώντας μπουρνούζι κατευθύνεστε στο δωμάτιο. Εάν καθοδόν συναντήσετε τον φίλο σας καλύπτετε βιαστικά τα ελάχιστα γυμνά χιλιοστά δέρματος με νευρικές κινήσεις και τρέχετε με μικρά-σπαστικά βηματάκια στο δωμάτιο, ξοδεύοντας τις επόμενες δυο ώρες διαλέγοντας ποιο από τα
φρεσκοπλυμενοσιδερωμένα ρούχα θα φορέσετε!
Άνδρας
1. Αράζεις στο κρεβάτι και γδύνεσαι πετώντας τα ρούχα στο σωρό με τα υπόλοιπα.
2. Προχωράς όπως σε γέννησε η μάνα σου προς το μπάνιο. Εάν καθοδόν συναντήσεις τη φίλη σου κορδώνεσαι επιδεικνύοντας περήφανα τον Xoσέ.3. Στο μπάνιο τώρα. Καμαρώνεις στον καθρέφτη την άπαιχτη κορμάρα σου και ρουφάς το σκεμπέ σου προσπαθώντας να διακρίνεις τους κοιλιακούς σου μυς. Δε διέκρινες κανέναν, μην πτοείσαι κάπου εκεί (στο βάθος) κρυμμένοι είναι. Καμαρώνεις τον Xoσέ ξύνεις τα γεννητικά σου όργανα και μυρίζεις τελευταία φορά για σήμερα το μπρούσκο αντρικό σου άρωμα στα δάχτυλα με τα οποία ξυνόσουν.
4. Μπαίνεις στο ντους.
5. Δεν ψάχνεις για πανάκι (γιατί απλούστατα δεν έχεις από αυτό)
6. Πλένεις μούρη και μασχάλες.
7. Την αμολάς και χαίρεσαι με τα ηχητικά εφέ που δημιουργούνται μες στο μπάνιο.8. Ακολουθεί πλύσιμο του Xoσέ, της γύρω περιοχής και του κ@λου. Μην παραλείψεις να αφήσεις για σουβενίρ μερικές από τις τρίχες των Σημείων αυτών πάνω στο σαπούνι.
9. Συνεχίζεις με λούσιμο του κεφαλιού με ένα οποιοδήποτε σαμπουάν.
10. Παραμερίζεις την κουρτίνα και κοιτιέσαι με τους αφρούς στο κεφάλι, στον καθρέφτη.11. Μην ξεχάσεις να κατουρήσεις.
12. Ξεπλένεσαι.
13. Βγαίνεις αγνοώντας την Μικρή Πρέσπα που έχει δημιουργηθεί επειδή δεν είχες τραβήξει εντελώς την κουρτίνα.
14. Καμαρώνεις στον καθρέφτη την άπαιχτη κορμάρα σου και ρουφάς το σκεμπέ σου προσπαθώντας να διακρίνεις τους κοιλιακούς σου μυς. Δε διέκρινες κανένα, μην πτοείσαι κάπου εκεί (στο βάθος) κρυμμένοι είναι. Καμαρώνεις τον Χοσέ.
15. Γρήγορο στέγνωμα και βγαίνεις αφήνοντας τα φώτα ανοιχτά και την
κουρτίνα να στραγγίζει στο πάτωμα αντί στην ντουζιέρα.
16. Με μια πετσέτα τυλιγμένη στη μέση προχωράς προς το δωμάτιο με αέρα αρχαίου ολυμπιονίκη. Εάν καθοδόν συναντήσεις τη φίλη σου ακολουθούν αποκαλυπτήρια σε συνδυασμό με διάφορες ατάκες π.χ. Πες μου μωρό μου τη γνώμη σου για το εκκρεμές του Φουκώ....λάμπει το θηρίο...
κ.τ.λ.
17. Στο δωμάτιο πετάς την πετσέτα στο κρεβάτι η σε καρέκλα και ντύνεσαι σε διάστημα δυο λεπτών φορώντας τα ρούχα που φορούσες και πριν -συμπεριλαμβανομένου και του σώβρακου- αφού ελέγξεις πρώτα εάν έχει εσωτερικά ίχνος από φρενάρισμα- μη μας περάσουνε και για σιχαμένους!

Υ.Γ. Το παρόν κείμενο είναι από εδώ: http://www.newsbomb.gr

Κυριακή 13 Μαΐου 2012

Βράδυ

Ξαπλώνω στο κρεβάτι μου,έχοντας το παράθυρό μου ανοιχτό. Έχει ψύχρα είναι η αλήθεια κι ένα ελαφρύ αεράκι με χτυπάει στο σβέρκο. Δε θέλω όμως να κλείσω το παράθυρό μου. Νωρίτερα έβρεξε και από έξω μου έρχονται δύο μυρωδιές. Αυτή της φρέσκιας βροχής, κι αυτή του γιασεμιού. Γύρω γύρω έχουμε γιασεμιές και η μυρωδιά τούτη την ώρα είναι εντονότερη από ποτέ. Τη λατρεύω αυτή τη μυρωδιά. Είμαι καθισμένη στο κρεβάτι μου, ακούω απαλή, χαλαρωτική, σχεδόν ονειρική μουσική. Δίπλα μου αραδιασμένα βιβλία πολλά και ειλικρινά δεν ξέρω ποιό να διαβάσω! Να διαλέξω κάτι μεταφρασμένο ή  κάποιο στα αγγλικά; Βαρέθηκα να διαβάζω αγγλικά. Θα διαλέξω το μεταφρασμένο. Ο τίτλος του "Το σμήνος των Σπουργιτιών"(Cloud of Sparrows), ο συγγραφέας Τακάσι Ματσουόκα (Takashi Matsuoka). Ελπίζω να αποδειχθεί καλό, μιας και έχει λάβει θετικές κριτικές εν γένει.

Τελευταία βρίσκομαι σε μία φάση περίεργη. Έχω ασυνήθιστα πολλές εναλλαγές στην ψυχολογία μου. Από τη μια πολύ χαρούμενη και αισιόδοξη, από την άλλη πολύ sober και απαισιόδοξη. Τί να συμβαίνει άραγε; Ένας αστρολόγος θα έλεγε πως φταίνε τα άστρα,και πως ο τάδε πλανήτης είναι στους διδύμους κλπ κλπ. Δεν τα πιστεύω αυτά, οπότε διαγράφω και την εξήγηση τούτη. Ένας ψυχολόγος θα έλεγε ότι όλο το κοινωνικο-πολιτικο περιβάλλον με επηρεάζει. Τρίχες θα πω εγώ, γιατί μια ζωή τα ίδια βιώνω. Οι φίλοι θα μου πουν ότι μου λείπει ο καλός μου έχω πέσει σ'αυτήν την φάση. Θα συμφωνήσω εν μέρη όμως. Μου λείπουν πολλά μάλλον. Μου λείπει η Θεσσαλονίκη και οι ατέρμονες βόλτες μου στην πόλη, οι πολύωροι καφέδες με τους φίλους μου, τα νόστιμα πιτάκια από τους φούρνους, η δυνατότητα του να μπαίνω σε ένα κατάστημα ότι ώρα θέλω, τα βιβλιοπωλεία και η μυρωδιά των χιλιάδων βιβλίων, τα κτίρια, οι διαδρομές με τα αστικά, τα καραβάκια στην παραλία, το ρομάντζο της πόλης. Μα κυρίως μου λείπουν οι άνθρωποι που τα ζούσα κάποτε όλα αυτά. Απλά μάλλον νοσταλγώ και μελαγχολώ για τα χρόνια που πέρασαν και μάλλον ονειρεύομαι - ελπίζω όχι αδίκως -  για τις μέρες που θα'ρθουν και θα τα ξαναζήσω όλα αυτά από την αρχή. Ίσως να δημιουργήσω ακόμη πιο όμορφες αναμνήσεις για το μέλλον που θα'ρθει. Ποιός ξέρει; Ίσως. Προς το παρόν θέλω να ζήσω το τώρα, να περνάω όμορφα τώρα, με τους ανθρώπους που έχω δίπλα μου και τους αγαπώ πολύ, που με στηρίζουν και με μαλώνουν όποτε το χρειάζομαι, που με δέχονται και με αγαπάνε γι'αυτό που είμαι. Και η αλήθεια είναι ότι περνάω όμορφα μαζί τους. Κυρίως δίχως κάποιους συγκεκριμένους ανθρώπους, ίσως να μην περνούσα τόσο ευχάριστα την "διαμονή" μου πίσω στο σπίτι. Τους ευχαριστώ, λοιπόν, θερμά.

Καλό σας ξημέρωμα.

Φωτογραφία της ημέρας:

Υ.Γ.1 Τη λατρεύω αυτή τη φωτογράφια. Ίσως γιατί μου θυμίζει τη δική μου πολυμελή οικογένεια και τα μεγάλα τραπέζια που ενίοτε ετοιμάζουμε!
Υ.Γ.2 Χρόνια Πολλά στη Μανούλα μου, μα και σε όλες τις Μανούλες του κόσμου!!!